Samoloty bojowe

Współczesny samolot bojowy to system uzbrojenia w formie kokpitu: kadłub + napęd + pakiet sensorów + zestaw uzbrojenia + zestaw łączy danych, połączone przez komputer misji i interfejs człowiek-maszyna. Generacje są definiowane nie przez jedną technologię, lecz przez kombinację. 4. generacja (lata 70.–80.: F-15, F-16, MiG-29, Su-27): radar pulse-Doppler, fly-by-wire, pociski BVR, wysoka zwrotność, ale brak technologii stealth. Generacja 4,5 (2000–obecnie: Rafale, Typhoon, F-15EX, Su-35, Gripen E, F-16V Block 70): radar AESA, zaawansowane zestawy EW, łącze danych (Link 16), zbiorniki konformalne, częściowa redukcja RCS przez kształtowanie kabiny i wlotów. 5. generacja (F-22, F-35, J-20, Su-57): konstrukcja stealth ze wszystkich aspektów (RCS czołowy <0,01 m² dla F-35), wewnętrzne komory uzbrojenia w celu uniknięcia zewnętrznych szczytów RCS, fuzja sensorów na jednym wyświetlaczu pilota i wymiana danych w sieci. Łańcuch naprowadzania i uzbrojenia dla zwalczania BVR: radar AESA wykrywa (lub MAWS/IRST wykrywa pasywnie), interrogator IFF potwierdza swój/wróg, komputer misji oblicza rozwiązanie ogniowe, AIM-120D/Meteor/PL-15 jest odpalany z INS + aktualizacją łącza w fazie środkowej + aktywnym naprowadzaniem radarowym końcowym. Walka bliska (WVR — within visual range): HMCS (system celowniczy w hełmie) wybiera cel, AIM-9X/IRIS-T/Python-5/R-73 jest odpalany poza osią aż do 90° w bok dzięki sterowaniu wektorem ciągu. Powietrze-ziemia: radar SAR wykonuje mapowanie, pod EOTS/Sniper oznacza laserem, a JDAM/Paveway/SDB są zrzucane. Fuzja sensorów w 5. generacji oznacza, że wszystkie te dane pojawiają się na jednym taktycznym wyświetlaczu sytuacyjnym zamiast na osobnych panelach.