Marineschepen

Een modern oorlogsschip is een drijvend gevechtssysteem opgebouwd uit zes lagen: platform (romp + voortstuwing), sensoren (radar + sonar + EO + ESM), bewapening (raketten + kanonnen + torpedo's + helikopter), combat management system (CMS, het centrale brein), netwerk (Link-16/22, CEC), en bemanning + logistieke aansluiting. Deze lagen worden vandaag vrijwel uitsluitend in modulaire VLS-cellen geïntegreerd: de Mark-41 (VS, NAVO), Sylver A-50/A-70 (FR, Italië, UK), GWS-26 Sea Ceptor (UK), of Russische 3S14/UKSK-type lanceerinrichtingen kunnen elk een mix van anti-schip-, anti-onderzeeër-, anti-luchtafweer- en kruisraketten dragen.

Onderzeeërs vallen in twee fysieke klassen: SSN's (Submarine, Ship, Nuclear) zijn nucleair aangedreven jachtonderzeeërs die wekenlang onder water kunnen blijven zonder ophalen — typisch 6.000–10.000 ton; SSK's (Submarine, Ship, Konventional) zijn diesel-elektrisch met optionele AIP (Air-Independent Propulsion) zoals brandstofcellen (Type 212/214) of Stirling-motor (Soryu, Gotland-class) — typisch 1.500–3.000 ton. SSK's zijn goedkoper en stiller in stilte-modus, SSN's zijn sneller en oneindig in uithoudingsvermogen. Strategische SSBN's (ballistic missile submarines) en SSGN's (cruise missile submarines) zijn aparte categorieën gericht op nucleaire afschrikking.

Oppervlakteschepen. Vliegdekschepen (CVN — nuclear; CV — conventional; LHA/LHD — amphibious assault) projecteren luchtmacht; ze zijn de ultieme zelfstandige machtscentra maar kosten USD 13+ mrd voor een Ford-class. Cruisers en destroyers (DDG) zijn area-defence-platforms met grote VLS-arrays (96 cellen Arleigh Burke Flight III; 128 cellen Type 055). Frigates (FFG) zijn middenklasse-multi-role-schepen (32–48 VLS, 4.000–7.000 ton). Korvetten (FFL) zijn kleinste oppervlakte-combatants. Amfibische schepen (LHD, LPD, LSD) bewegen mariniers en hun tanks/voertuigen; sommige (Wasp/America-class) hebben STOVL-flight-decks voor F-35B's.