Ruimte / Satelliet Capaciteiten

Militaire ruimte-capaciteiten verdelen zich in vier hoofdcategorieën die samen "C5ISR vanuit de ruimte" leveren: navigatie (PNT — Position, Navigation, Timing — GPS, Galileo, GLONASS, BeiDou), communicatie (SATCOM in X-, Ka-, UHF-, en optische bands), observatie (optische in panchromatic en multispectral, plus SAR — Synthetic Aperture Radar), en early warning (infrarood-detectie van raket-lanceringen). Een vijfde, opkomende categorie is counter-space — ASAT-wapens en orbital-disruption-capabiliteiten.

Satellieten in militaire dienst vliegen in drie banen: LEO (Low Earth Orbit, 200–2.000 km — observatie, SAR, communicatie-constellaties zoals Starlink/Starshield), MEO (Medium Earth Orbit, 2.000–35.786 km — GPS-constellaties op ~20.000 km), en GEO (Geostationary, 35.786 km — communicatie en early-warning satellites die boven één punt op de evenaar "vasthangen"). LEO heeft de afgelopen vijf jaar revolutionaire groei doorgemaakt door SpaceX-launches: een Starlink-satelliet kost USD ~250.000 om te bouwen plus marginale launch-kosten als rideshare; vergelijk dat met een traditionele DSP-early-warning-GEO-satelliet die USD ~1 mrd kost.

ASAT-doctrine. Hoewel het Outer Space Treaty (1967) WMD's in baan verbiedt, zijn directe-stijging-ASAT's en satellite-inspector ("co-orbital") capaciteiten niet expliciet verboden. Vier landen hebben kinetische ASAT-tests uitgevoerd: VS (USA-193 2008), Rusland (Kosmos 2542 inspector + Nudol-test 2021), China (FY-1C 2007 — gigantisch debris-veld dat nog jaren in baan blijft), India (Mission Shakti 2019). De internationale gemeenschap heeft sinds 2022 onder VN-Algemene Vergadering een groeiende "no-debris-creating-ASAT-test" norm aangenomen die VS, Canada, Frankrijk, Duitsland, UK, Japan, ROK, AU naar voorbeeld vrijwillig moratoria liet aankondigen — Rusland en China niet.